Extended Γύρος Ισλανδίας

Το roadtrip ξεκινάει το μεσημέρι στο αεροδρόμιο της Αθήνας, εκεί που βλέπεις για πρώτη φορά τα πρόσωπα που θα γίνουν παρέα τις επόμενες έντεκα μέρες. Πτήση ως τη Βαρσοβία, μια μεγάλη στάση για φαγητό και τις πρώτες κουβέντες, και δεύτερη πτήση προς τον βορρά. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα η πόρτα ανοίγει και ο αέρας της Ισλανδίας σε χτυπάει κατάμουτρα. Κρύος και καθαρός. Καλώς ήρθες.

Απόψε δεν ψάχνουμε τίποτα. Ο δρόμος για το Ρέικιαβικ είναι ήσυχος, ο ουρανός δεν έχει σκοτεινιάσει για τα καλά κι ας είναι μεσάνυχτα (η πρώτη γεύση από το τι σημαίνει άνοιξη εδώ πάνω) και το ξενοδοχείο μάς περιμένει. Το πρώτο βράδυ πάει στον ύπνο, γιατί από αύριο το πρωί το νησί ανοίγεται μπροστά μας ολόκληρο. Την πρώτη βόλτα στην πόλη τη χρωστάμε. Την κρατάμε για το τέλος, όταν θα την έχουμε κερδίσει.

Πρώτο πρωινό στην Ισλανδία και μπαίνουμε κατευθείαν στα βαθιά. Ζέσταμα στον Thorufoss, λίγο έξω από τον δρόμο, και μετά Thingvellir: περπατάμε μέσα στη ρωγμή που χωρίζει τις τεκτονικές πλάκες της Ευρώπης και της Αμερικής, με τον Oxararfoss να πέφτει μέσα της. Από εκεί Bruarfoss, με νερό τόσο γαλάζιο που μοιάζει λες και έχει φίλτρο. Στο Geysir στεκόμαστε μπροστά στον Strokkur με το κινητό σηκωμένο και περιμένουμε. Κάθε λίγα λεπτά η γη πετάει το νερό δεκάδες μέτρα στον αέρα. Τελευταίος ο Gullfoss, ο «χρυσός καταρράκτης». Καταρράκτες σήμερα θα δεις πολλούς, το λέμε από τώρα, και κάπου στα μισά θα σταματήσεις να τους μετράς.

Και μην κοιτάς ρολόι. Τέτοια εποχή στην Ισλανδία ο ήλιος δύει κοντά στις δέκα το βράδυ. Οι μέρες είναι τεράστιες, και τις γεμίζουμε. Hella απόψε, με τον νότο μπροστά μας.

Ο Seljalandsfoss, ο καταρράκτης που έχει μονοπάτι από πίσω του. Δίπλα του ο κρυφός, που για να τον δεις από κοντά πρέπει να βραχείς. Κανένα πρόβλημα. Γι' αυτό πάμε. Ο παγετώνας Solheimajokull, μια απόληξη πάγου που κατεβαίνει από το βουνό, και το Dyrholaey, το ακρωτήρι με την πέτρινη καμάρα και τη θέα σε όλη τη μαύρη ακτή. Η μαύρη παραλία, και από την πλευρά που πάνε όλοι και από αυτή που δεν πάει σχεδόν κανείς. Το εκκλησάκι του Vik ψηλά στον λόφο, πάνω από το χωριό. Το Fjadrargljufur (ναι, το φαράγγι του Bieber), όταν η άνοιξη το έχει χρωματίσει. Συν μια-δυο καβάτζες που δεν τις γράφουμε εδώ. Κάποια πράγματα τα μαθαίνεις μόνο μέσα στο Βαν.

Ύπνος στο Kirkjubaejarklaustur. Μέχρι το πρωί θα το λες σωστά.

Σήμερα ο πάγος. Skaftafell, και δίπλα του ένας παγετώνας-καβάτζα. Η Jokulsarlon: μια λίμνη γεμάτη κομμάτια πάγου που ξεκόλλησαν από τον παγετώνα και πλέουν αργά προς τη θάλασσα, μπλε, άσπρα, διάφανα. Ακριβώς απέναντι, στην Diamond Beach, ο ίδιος πάγος βγαίνει στη μαύρη άμμο και λάμπει στον ήλιο. Το απόγευμα ανεβαίνουμε προς το Hofn και συνεχίζουμε λίγο πιο πέρα, στο Stokksnes. Πρώτα ένα χωριό Βίκινγκ που δεν κατοίκησε ποτέ κανείς: χτίστηκε για ταινία που δεν γυρίστηκε ποτέ και έμεινε εκεί, με τα ξύλινα σπίτια του κάτω από το βουνό. Και μετά το ίδιο το βουνό, το Vestrahorn, να ξεφυτρώνει κατευθείαν από τη μαύρη άμμο, με τη θάλασσα, αν η άμπωτη το επιτρέψει, να το καθρεφτίζει στα ρηχά.

Ξεκινάμε με καβατζοκαταρράκτες. Μετά, ο δρόμος 939. Χωματόδρομος που ανεβαίνει το βουνό με στροφές και μας οδηγεί στα ψηλά, εκεί που το φιόρδ απλώνεται ολόκληρο πίσω μας. Το Βαν παίρνει τις στροφές αργά και τα χαλίκια χτυπάνε κάτω από το βαν. Είναι από τις πιο ωραίες διαδρομές του ταξιδιού, ακριβώς επειδή δεν είναι βολική. Δεν είναι δρόμος για πούλμαν. Κι αν το χιόνι δεν έχει ανοίξει ακόμα το βουνό, πάμε από τα φιόρδ της ακτής. Χάνεις τον χωματόδρομο, κερδίζεις τη θάλασσα.

Μετά ο Hengifoss: 128 μέτρα πτώση, από τους ψηλότερους καταρράκτες του νησιού. Τα μετράς με το κεφάλι πίσω. Και πάνω από το πέρασμα του βουνού, το Seydisfjordur: ψαροχώρι χωμένο στο βάθος ενός φιόρδ, με τη γαλάζια εκκλησία και τον δρόμο μπροστά της βαμμένο ουράνιο τόξο. Ύπνος στο Egilsstadir.

Studlagil: ένα φαράγγι από κολώνες βασάλτη, σκούρες και ίσιες, σαν να τις έστησε κάποιος μία μία, και ανάμεσά τους το ποτάμι Jokla, που το καλοκαίρι γίνεται γαλαζοπράσινο και την άνοιξη κουβαλάει ακόμα το χιόνι που λιώνει. Μετά ο Dettifoss, από τους ισχυρότερους καταρράκτες της Ευρώπης: τον νιώθεις στο στήθος πριν τον δεις. Hverir, εκεί που η γη καπνίζει και μυρίζει θειάφι. Godafoss, ο καταρράκτης των θεών. Ενδιάμεσα, κάτι καβάτζες που τις κρατάμε για το Βαν.

Το βράδυ φτάνουμε στο Akureyri, όπου μένουμε δύο νύχτες. Η βαλίτσα ανοίγει και δεν ξανακλείνει μέχρι μεθαύριο.

Η μέρα του reset. Δεν μαζεύουμε τίποτα, δεν φορτώνουμε τίποτα. Πάμε στο Husavik, το λιμάνι των φαλαινών. Όποιος θέλει βγαίνει με καράβι στον κόλπο να τις δει εκεί που ζουν (προαιρετικά). Αν βγει μια ουρά δίπλα στο καράβι, θα ξεχάσεις ότι κρατάς κινητό. Όποιος θέλει βουτάει στο GeoSea, τρεις πισίνες με ζεστό θαλασσινό νερό στην άκρη του γκρεμού, με θέα όλο τον κόλπο (προαιρετικά). Και όποιος δεν κάνει τίποτα από τα δύο δεν κάθεται: το Βαν έχει άλλο πρόγραμμα γι' αυτόν.

Το απόγευμα Akureyri με την ησυχία μας, και το βράδυ η παρέα μαζεύεται σε μια pub της πόλης.

Η μεγάλη μέρα στον δρόμο. Αφήνουμε τον βορρά πίσω μας και τραβάμε δυτικά, στη χερσόνησο Snaefellsnes. Στην άκρη της κάθεται ο παγετώνας Snaefellsjokull, το ηφαίστειο απ' όπου ο Ιούλιος Βερν ξεκίνησε το «Ταξίδι στο κέντρο της Γης», και με καθαρό καιρό φαίνεται μέχρι το Ρέικιαβικ. Ο Kirkjufellsfoss, με απέναντι το Kirkjufell, αυτό που έχεις δει σε χίλιες φωτογραφίες και τώρα στέκεται μπροστά σου. Η παραλία Ytri Tunga, όπου, αν έχουμε λίγη τύχη, οι φώκιες λιάζονται στα βράχια λίγα μέτρα μακριά μας. Η μαύρη εκκλησία της Budir, μόνη της μέσα στη λάβα. Το Arnarstapi για το τέλος, με τους βράχους που η θάλασσα έχει σκαλίσει σε καμάρες και τρύπες και τα θαλασσοπούλια να φωνάζουν από πάνω. Κοιμόμαστε πάνω στη χερσόνησο.

Ο δρόμος πίσω προς την πόλη. Θυμάσαι τη βόλτα που χρωστούσαμε στο Ρέικιαβικ; Σήμερα. Το περπατάμε όλοι μαζί, από τη Hallgrimskirkja ως τη Harpa και τους δρόμους με τα χρωματιστά σπίτια, και μετά η πόλη είναι δική σου: καφές, μαγαζιά, ό,τι θες. Το βράδυ βγαίνουμε σε μπαρ με ζωντανή μουσική. Μετά από μια εβδομάδα σε χωριά και χωματόδρομους, το Ρέικιαβικ σού φαίνεται μητρόπολη.

Η τελευταία μέρα δεν έχει βιαστικό πρωινό. Φορτώνουμε το Βαν με την ησυχία μας και βγαίνουμε στη χερσόνησο Reykjanes: λάβα που κρύωσε πριν λίγα χρόνια, γη που αχνίζει, άγρια ακτή. Το κλείσιμο, εκεί που πρέπει: Blue Lagoon, για όσους θέλουν να τελειώσουν το ταξίδι μέσα στο νερό (προαιρετικά). Ζεστό, μέσα στη λάβα, με τον ουρανό από πάνω σου και δέκα μέρες δρόμου να φεύγουν από το σώμα σου. Ο απολογισμός γίνεται με όλους μαζί παρέα: ποια ήταν η στιγμή σου; Όλοι έχουν μία, και σχεδόν ποτέ δεν είναι η ίδια.

Από το Lagoon, το αεροδρόμιο Keflavik είναι είκοσι λεπτά δρόμος. Η πτήση φεύγει λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Βαρσοβία το πρωί, Αθήνα το μεσημέρι. Η Ισλανδία δεν αποχαιρετιέται εύκολα. Γι' αυτό οι περισσότεροι ξαναγυρνάνε. Είσαι μέσα;