Arctic Roadtrip Πρωτοχρονιά

Σήμερα δεν πάμε μακριά. Δεν χρειάζεται.

Κινούμαστε κατά μήκος της Kvaløya — Kaldfjord, Ersfjordbotn, τα εξωτερικά σημεία του νησιού — με στάσεις εκεί που μας τραβάει το μάτι. Γύρω στις 10 το πρωί ο ουρανός αρχίζει να γίνεται βαθύ μπλε. Γύρω στις 14:00 έχει ξανασκοτεινιάσει. Ανάμεσα σε αυτές τις ώρες χωράνε όλα.

Οι παραλίες εδώ είναι λευκές — αλλά από χιόνι, όχι άμμο. Τα βουνά πέφτουν κατευθείαν στη θάλασσα. Δεν υπάρχει σχεδόν κανείς άλλος.

Αργότερα επιστρέφουμε στα σπίτια, ελέγχουμε το aurora forecast και αν οι συνθήκες είναι καλές, βγαίνουμε έξω με τα μπουφάν και τα χέρια βαθιά στις τσέπες.

Σήμερα η μέρα ξεκινάει με ferry.

Ανεβαίνουμε στο πλοίο στο Brensholmen και ο δρόμος γίνεται θάλασσα. Γύρω μας παγωμένα νερά και βουνά που χάνονται στην ομίχλη. Είναι από εκείνες τις στιγμές που δεν φωτογραφίζεις — απλώς κοιτάς.

Φτάνουμε στη Senja. Και αμέσως καταλαβαίνεις γιατί αυτό το νησί έχει τη φήμη που έχει. Δεν υπάρχει πόλη, δεν υπάρχει φασαρία. Υπάρχουν βουνά, fjords, θάλασσα και ένα βαθύ arctic σκοτάδι που νιώθεις σαν κουβέρτα.

Εγκαθιστάμαστε στα σπιτάκια μας μπροστά στο fjord. Αύριο είναι Παραμονή.

Η μέρα ανήκει στη Senja.

Τα Okshornan — βουνά που σηκώνονται κατευθείαν από τη θάλασσα σαν δόντια — είναι από τα πιο cinematic τοπία ολόκληρης της Νορβηγίας. Το viewpoint στο Tungeneset σε αφήνει άφωνο. Στο Mefjordvær, ένα μικρό ψαροχώρι με κόκκινες rorbuer καλύβες χαμένο μέσα στο χειμώνα, ο χρόνος δεν μετριέται με ρολόι.

Το βράδυ αλλάζουμε χρόνο μέσα στην Αρκτική. Δεν υπάρχουν πυροτεχνήματα. Υπάρχει φωτιά, ζεστό φαγητό, η παρέα μας — και αν ο ουρανός ανοίξει, το Northern Lights θα κάνει τη δική του παράσταση πάνω από τα fjords.

Η καλύτερη αλλαγή χρόνου που έχεις κάνει ποτέ.

Πρώτη μέρα του χρόνου και βρισκόμαστε ξανά στον δρόμο.

Αφήνουμε πίσω τη Senja και κινούμαστε προς την ενδοχώρα. Η διαδρομή μέσα από τη Målselv είναι pure Arctic: παγωμένοι ποταμοί, χιονισμένα δάση, τοπία που δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν. Σκέτη φύση, σκέτη ησυχία.

Η μέρα κυλάει αργά. Και αυτό είναι ακριβώς το ζητούμενο.

Επιστρέφουμε στην πόλη.

Το Tromsø από κοντά είναι ευχάριστη έκπληξη: μικρό, ζεστό, με χαρακτήρα. Περπατάμε στο λιμάνι, πίνουμε καφέ στο κέντρο, ανεβαίνουμε με το Fjellheisen για πανοραμική θέα πάνω από τα fjords και την πόλη μέσα στο polar night μπλε. Το βράδυ: aurora έξοδος ή απλώς βόλτα στην αρκτική πόλη. Όπως έρθει.

Η τελευταία πλήρης μέρα κλείνει με τον μόνο τρόπο που ταιριάζει σε αυτό το ταξίδι.

Βρισκόμαστε έξω από το Tromsø, σε Sami camp μέσα στο χιόνι. Οι Sami ζουν σε αυτές τις περιοχές χιλιάδες χρόνια — η σχέση τους με τους ταράνδους, τη γλώσσα, τον αρκτικό χειμώνα είναι κάτι που δεν βρίσκεις σε κανένα μουσείο. Το ζεις από κοντά.

Ταΐζουμε ταράνδους, κάθόμαστε σε lavvu tents με αναμμένη φωτιά, ακούμε ιστορίες. Και κάπως έτσι, μέσα σε χιόνι και καπνό και ζεστασιά, κλείνει αυτό το Arctic roadtrip.

Η τελευταία μέρα δεν έχει πρόγραμμα. Έχει μόνο λίγες ώρες ακόμα.

Τελευταίος καφές στο κέντρο, τελευταία βόλτα στο λιμάνι με το κρύο να τσιμπάει στο πρόσωπο, μια τελευταία ματιά στον ουρανό που έχει πάρει πάλι εκείνο το βαθύ μπλε που δεν ξέρεις πώς να το περιγράψεις στους άλλους. Δεν υπάρχει βιασύνη — η πτήση είναι βράδυ.

Στις 19:20 το αεροπλάνο απογειώνεταικαι αφήνεις πίσω σου το σκοτάδι, το χιόνι και τον ήχο του παγωμένου νερού.

Κάπου πάνω από τα σύννεφα, καθώς τα fjords χάνονται κάτω σου, θα καταλάβεις ότι αυτό το ταξίδι δεν τελείωσε στο αεροδρόμιο. Τέτοια ταξίδια δεν τελειώνουν έτσι. Μένουν κάπου — στον τρόπο που θυμάσαι το χρώμα του arctic twilight, στο πώς ένιωθες όταν το Northern Lights άνοιγε πάνω από το σπίτι, στην ησυχία που δεν ήξερες ότι χρειαζόσουν τόσο πολύ.

Φεύγεις από την Αρκτική. Αλλά ένα κομμάτι της Αρκτικής έρχεται μαζί σου.