5 ταξιδιωτικές συνήθειες που όλοι έχουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε

Γιατί στα ταξίδια συμπεριφερόμαστε αλλιώς απ’ ό,τι στην καθημερινότητα

Υπάρχουν κάποιες ταξιδιωτικές συνήθειες που τις έχουμε σχεδόν όλοι, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα. Αφήνουμε τη βαλίτσα για τελευταία στιγμή. Ξυπνάμε πιο εύκολα απ’ ό,τι μια κανονική Δευτέρα. Λέμε «να ξανάρθουμε» πριν καν φύγουμε. Και θυμόμαστε ένα τριήμερο πολύ πιο έντονα απ’ ό,τι μια ολόκληρη εβδομάδα στην καθημερινότητα. Δεν είναι περίεργο, ούτε τυχαίο. Στα ταξίδια η προσοχή μας πάει αλλού. Αλλάζει ο ρυθμός μας και ο τρόπος που ζούμε τη στιγμή. Γι’ αυτό και πράγματα που στην καθημερινότητα θα περνούσαν απαρατήρητα, στο ταξίδι μοιάζουν απόλυτα φυσικά.

Γιατί αφήνουμε πάντα τη βαλίτσα για τελευταία στιγμή

Όσο κι αν λέμε ότι αυτή τη φορά θα οργανωθούμε νωρίς, συνήθως η βαλίτσα κλείνει πάλι την τελευταία στιγμή. Όχι πάντα επειδή δεν είμαστε οργανωμένοι, αλλά επειδή μέχρι να έρθει η ώρα για την αναχώρηση, το ταξίδι μοιάζει λίγο θεωρητικό. Το έχουμε στο μυαλό μας, το συζητάμε. Σκεφτόμαστε από πριν τι θα πάρουμε και έχουμε ήδη στο μυαλό μας έναν μικρό οδηγό για τη βαλίτσα, αλλά δεν το έχουμε νιώσει ακόμα πραγματικά. Η στιγμή που ανοίγει η βαλίτσα στο κρεβάτι ή στο πάτωμα είναι συχνά και η πρώτη στιγμή που λες μέσα σου «φεύγω όντως». Εκεί είναι που το ταξίδι αρχίζει να γίνεται αληθινό. Διαλέγεις ρούχα. Πετάς μέσα πράγματα της τελευταίας στιγμής. Θυμάσαι κάτι που ξέχασες. Και κάπως έτσι ξεκινά ψυχολογικά η αναχώρηση πριν καν κλείσει το φερμουάρ.

Γιατί στα ταξίδια ξυπνάμε πιο εύκολα απ’ ό,τι στην καθημερινότητα

Δεν είναι μόνο ότι μπορεί να έχουμε ξεκουραστεί λίγο παραπάνω. Είναι κυρίως ότι στο ταξίδι αλλάζει ο λόγος για τον οποίο σηκώνεσαι από το κρεβάτι. Στην καθημερινότητα το πρωινό ξυπνητήρι συνδέεται συνήθως με υποχρεώσεις, πρόγραμμα και πράγματα που πρέπει να προλάβεις. Στο ταξίδι, όμως, ξυπνάς γιατί σε περιμένει κάτι που θέλεις. Μια νέα διαδρομή, μια στάση για καφέ, μια παραλία, ένα μέρος που δεν έχεις ξαναδεί. Υπάρχει ανυπομονησία, κι αυτό από μόνο του αλλάζει τελείως την αίσθηση του πρωινού ξυπνήματος. Ακόμα και το να ανοίξεις τα μάτια νωρίς μοιάζει πιο εύκολο όταν η μέρα δεν ξεκινά με ρουτίνα, αλλά με προοπτική. Γι’ αυτό και στα ταξίδια, ακόμα και το πρωινό έχει άλλη γεύση.

Γιατί λέμε «να ξανάρθουμε» πριν καν φύγουμε

Το λέμε σχεδόν πάντα στα ταξίδια που μας άγγιξαν λίγο παραπάνω. Και το περίεργο είναι ότι συνήθως το λέμε πριν καν τελειώσει το ταξίδι. Σαν να μη θέλουμε να τελειώσει τόσο εύκολα αυτό που νιώσαμε εκεί. Δεν έχει τόσο να κάνει με το ότι δεν προλάβαμε να τα δούμε όλα ή ότι κάτι έμεινε απ’ έξω. Πιο πολύ έχει να κάνει με την αίσθηση που μας άφησε. Με το ότι περάσαμε όμορφα εκεί. Νιώσαμε άνετα. Δεθήκαμε με μια διαδρομή, μια παραλία, με ένα χωριό ή ακόμα και με τον ρυθμό της ημέρας. Το «να ξανάρθουμε» δεν σημαίνει απλώς ότι είδαμε ένα μέρος και μας άρεσε. Σημαίνει ότι δεν θέλουμε να τελειώσει τόσο εύκολα αυτό που νιώσαμε εκεί.

Τι αλλάζει όταν ταξιδεύεις χωρίς αυστηρό πρόγραμμα

Δεν είναι ότι το αυστηρό πρόγραμμα χαλάει ένα ταξίδι. Απλώς όταν παραείναι σφιχτό, συχνά δεν αφήνει χώρο για εκείνα τα μικρά, απρόβλεπτα πράγματα που τελικά θυμάσαι περισσότερο. Όταν ταξιδεύεις χωρίς να έχεις κανονίσει τα πάντα μέχρι το τελευταίο λεπτό, μπαίνει πιο εύκολα στη μέση μια αυθόρμητη στάση, μια παράκαμψη, ένα μέρος που βρήκες τυχαία ή που σου πρότεινε κάποιος ντόπιος. Και τις περισσότερες φορές αυτά είναι που σου μένουν περισσότερο. Ειδικά στα roadtrips ή στα παρεΐστικα ταξίδια, το καλύτερο κομμάτι δεν είναι πάντα το “σωστό” πρόγραμμα. Αλλά κάτι που προέκυψε στην πορεία. Εκεί μπαίνει και η πραγματική αίσθηση του ταξιδιού. Όταν δεν ακολουθείς μόνο το πλάνο, αλλά αφήνεις χώρο να σε οδηγήσει και το ίδιο το ταξίδι.

Γιατί θυμόμαστε πιο έντονα τα ταξίδια από άλλες εμπειρίες

Στην καθημερινότητα οι μέρες συχνά μπλέκονται μεταξύ τους. Οι ίδιες διαδρομές, οι ίδιες υποχρεώσεις και η ίδια ρουτίνα κάνουν πολλές στιγμές να περνούν χωρίς να τις κρατάμε πραγματικά. Στο ταξίδι, όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Ακόμα και μια απλή μέρα μπορεί να σου μείνει για χρόνια, γιατί όλα μοιάζουν πιο ζωντανά. Προσέχεις περισσότερο, νιώθεις περισσότερο και είσαι πιο παρών σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου.

Γι’ αυτό και θυμόμαστε τόσο έντονα μικρές λεπτομέρειες από τα ταξίδια μας. Μια στάση σε ένα μέρος που βρήκαμε τυχαία. Ένα ηλιοβασίλεμα, μια διαδρομή που τελικά μας άρεσε περισσότερο από τον προορισμό. Μια κουβέντα με ανθρώπους που γνωρίσαμε εκεί, ένα πρωινό χωρίς βιασύνη. Ένα τοπίο που έμεινε έντονα μέσα μας. Και πολλές φορές δεν τα θυμόμαστε μόνο σαν «ωραίες αναμνήσεις». Επιστρέφουμε σε αυτά νοερά, σε άσχετες στιγμές της καθημερινότητας. Και μόνο μια εικόνα ή μια αίσθηση από εκείνες τις μέρες αρκεί για να μας ηρεμήσει. Ίσως τελικά γι’ αυτό τα ταξίδια μας μένουν τόσο πολύ. Όχι μόνο γιατί γνωρίζουμε νέα μέρη. Αλλά γιατί στην πορεία μαζεύουμε στιγμές, παρέες και εμπειρίες που δύσκολα ξεχνιούνται.

Ίσως τελικά γι’ αυτό αγαπάμε τόσο τα ταξίδια

Ίσως τελικά αυτό να είναι που τα εξηγεί όλα. Δεν αφήνουμε τη βαλίτσα για τελευταία στιγμή, δεν ξυπνάμε πιο εύκολα και δεν λέμε «να ξαναέρθουμε» τυχαία. Στα ταξίδια ζούμε ακόμα και τις πιο απλές στιγμές λίγο πιο έντονα, λίγο πιο συνειδητά και γι’ αυτό μας μένουν περισσότερο. Δεν είναι μόνο τα μέρη που θυμόμαστε, αλλά και οι άνθρωποι, οι κουβέντες, οι μικρές στάσεις, οι νέες παρέες και οι στιγμές που προέκυψαν χωρίς πρόγραμμα. Ίσως τελικά γι’ αυτό αγαπάμε τόσο τα ταξίδια. Όχι μόνο γιατί μας πάνε κάπου αλλού, αλλά γιατί γεμίζουν τη ζωή μας με εικόνες, ανθρώπους και εμπειρίες που μένουν.

 

Με αγάπη για τα ταξίδια, τα roadtrips και την περιπέτεια.

Η ομάδα του Altervan